‘Toplocatie’. En dan?

Welkom bij de serie korte blogs! Op uitnodiging van Robert Pullen laat ik hier aan het einde van elke maand een blog achter: ‘Piet, als het maar over mensen gaat, over hoe mensen met elkaar omgaan, en over wat mensen beweegt’. Ik wil wel steeds iets meegeven, want dat is mijn werk. Deze eerste keer gaat over ogenschijnlijk kleine dingen, die echter altijd de grote dingen in beweging houden.

  1. 2. ‘Toplocatie’. En dan? (februari 2022)

Iedereen zegt dit wel eens (ook de makelaar): ‘Toplocatie’. Maar wie bepaalt dat, wat maakt iets een toplocatie? Rij je langs de A2 in de buurt van Utrecht, dan zie je een aanprijzing voor kantoren met ‘A2 zichtlocatie’. Inspireert dat dan, vraag ik me af? Lijkt me vreselijk, dat voorbijrazende verkeer. Of in Diepenheim een bedrijfspand wat met toplocatie wordt aangeprezen, is dat zo? Een huis, wat is voor jou toplocatie en wat is dat voor mij? Toplocatie is zo rekbaar als de meest kleffe kauwgom. Onnie!

Ik ben erg verknocht aan huis en haard. Altijd zo geweest. En uitgerekend moi is 23 keer verhuisd in het leven. Dat kwam omdat ik als concertpianist uitgezonden werd naar het buitenland. Brussel, Parijs, Buenos Aires, London, Wenen, overal even werken, even wonen, even zijn, vriendschappen opbouwen om weer afscheid te nemen. Overal waar ik woonde was ik ‘import’, vooral als Nederlander in het buitenland, ik was ‘van buiten’.

Eén van mijn favoriete schlagerzangers, Hildegard Knef, zong eens in een liedje dat ze wilde wonen in een gebied waar men geen vreemde taal spreekt. Maar ik kan je vertellen dat ik in de genoemde steden steeds met een andere taal omgeven was. Frans, Duits, Spaans, Engels, en het Weens is een onvoorstelbare vorm van zangerig Duits/Oost-Europees/Italiaans eigenlijk. Als geboren en getogen Haarlemmer ben ik dan beland in Twente. En het Twents als taal was mij in het begin alsof ik weer in het buitenland woonde.

Eén van mijn favoriete schlagerzangers, Hildegard Knef, zong eens in een liedje dat ze wilde wonen in een gebied waar men geen vreemde taal spreekt. Maar ik kan je vertellen dat ik in de genoemde steden steeds met een andere taal omgeven was. Frans, Duits, Spaans, Engels, en het Weens is een onvoorstelbare vorm van zangerig Duits/Oost-Europees/Italiaans eigenlijk. Als geboren en getogen Haarlemmer ben ik dan beland in Twente. En het Twents als taal was mij in het begin alsof ik weer in het buitenland woonde.

Maar de mensen gaven me dat gevoel niet! ‘Oooooooooooo, wanneer je het niet verstaat, denk maar aan het Duits’, zie een lieve restauranteigenaresse mij toen ik wanhopig voor het eerst werd aangesproken in het Twents. Gewoon hulp geven. En zij zag dat ik mijn best deed. En zo is dat hier. Je hoeft niets, maar doe je mee, dan wordt dat gewaardeerd. De omgangsvormen zijn doorgaans lekker rond. En overal ontmoet je wel eens minder plezante
zaken. Ik zoek een huis nu, uiteraard met hulp van Robert. Wij troffen bij het eerste huis, wat ik serieus nam, een staaltje ongastvrijheid van de ergste orde, maar dat is hier hoogst zeldzaam. Robert en ik waren totaal ontregeld. ‘Dit heb ik nog nooit meegemaakt’ zei Robert, gevolgd door mijn ‘En dan weten we meteen dat we dit hier ook niet meer tegenkomen’. In de Randstad is zoiets aan de orde van de dag, een brutaliteit, een hardheid van heb ik jou daar. Nee, het leven is hier goed en naoberschap, no nonsense en tegelijk
warme omgangsvormen, hartelijk groeten op straat, dat is voor mij Twente. En als zunige Hollander zeg ik meteen ‘En het kost niets!’. Toplocatie wordt gemaakt door mensen. Niet door een hoop stenen, niet door gehaaidheid, niet door prestige. Maar door bijvoorbeeld naoberschap, en dat groeten. Elkaar groeten is eigenlijk steeds een beetje vieren…

En nog wat. Toen ik voor mijn derde boek iets moest afgeven aan Herman Finkers -die een bijdrage voor mijn komende boek (komt uit einde 2022) heeft gemaakt- reed ik vanaf Diepenheim naar zijn huis, dwars door het fraaie coulissenlandschap. Iets buiten Oldenzaal, op een fraai klein stil weggetje, trof ik deze kapel.

Ik stopte. Toplocatie. Ik ben een religieus geïnteresseerd persoon, volg een Alpha cursus in Enschede en ben oprecht gelovig. Niet ver van het huis van Herman Finkers. Beeldschoon. Doodstil, geen mens te bekennen. Finkers en ik zijn allebei katholiek. Kennen jullie zijn lied ‘Daarboven in de hemel’? Zoek maar eens op YouTube op. Bij dat kapelletje en zo zwervend door het Twentse land op weg naar zijn huis gonsde dat lied door mijn hoofd.

Toplocatie wordt gemaakt door mensen om wie ze zijn. Door de schepping of hoe je het ook wilt noemen. Zullen we Twente een toplocatie noemen maar dat ook in de praktijk in ere houden? Als import doe ik graag mee. En dat huis wat ik zoek komt er wel. Weer in Twente. Na de 24e verhuizing naar een tijdelijke woning komt die 25e . In Twente.

Toplocatie.

Pieter Grimbergen (1959) woont in Diepenheim, is gek van Twente, gek van muziek en natuur en hangt stevig aan huis en haard. Na meer dan 3500 optredens als concertpianist is hij, door een tegenslag in gezondheid, coach geworden. Pieter werkt met mensen die te maken hebben met tegenslagen, die zich verwonderen over hoe alles er vandaagdedag aan toe gaat, over hoe mensen met elkaar omgaan, en hij is altijd op zoek naar wat ertoe doet.

 

Afspraak maken





×