Welkom bij de serie korte blogs!

Welkom bij de serie korte blogs! Op uitnodiging van Robert Pullen laat ik hier aan het einde van elke maand een blog achter: ‘Piet, als het maar over mensen gaat, over hoe mensen met elkaar omgaan, en over wat mensen beweegt’. Ik wil wel steeds iets meegeven, want dat is mijn werk. Deze eerste keer gaat over ogenschijnlijk kleine dingen, die echter altijd de grote dingen in beweging houden.

  1. 1. ‘Het is maar een hoop stenen’ (januari 2022)

Iedereen zegt dit wel eens (behalve de makelaar). Maar die hoop stenen doet ertoe. Vakmensen zijn er mee bezig geweest, moesten met elkaar samen werken om een huis te bouwen, en maakten met elkaar afspraken maken om een goed resultaat te krijgen. Net als in het ‘echte’ leven. In iedere blog vertel ik daar wat over in de vorm van een verhaal. Haal eruit wat je eruit kunt halen, want daartoe nodig ik je uit.

B. was een client van mij. Meer dan dertig jaar geleden kochten zij en haar man een oud karaktervol huis in het buitengebied van Enschede. Zij hielpen zelf met de verbouwing mee. Oude stenen herleefden. Hun kinderen werden er geboren, hun gezinsleven speelde zich daar af. Hun familie en vrienden kwamen er. En na het werk was dat de haven.                                                                        

Zij kwam bij mij omdat ze een akelig bericht had gekregen van haar specialist in het MST. Het wachten op een operatie na ontvangst van een slechtnieuwsbericht over haar gezondheid stelde het dagelijkse leven ernstig op de proef. We spraken over dat woord wachten. Wachten was voor haar ontzettend belastend. Je moet daar maar tegenkunnen wanneer je je in een denkbeeldig totaal open ruimte begeeft waar alles vrij spel heeft, de wind, de regen, de zon en de kou.

Ik herkende wat ze vertelde over de waardering voor -wat wij noemen- de kleine dingen. ‘Ik kan soms uren naar een boom kijken, of opeens vertederd zijn over gekrijs van mijn kleindochtertje. Of ik kijk met ontroering naar een schuurtje dat mijn man en ik ooit bouwden. En ik ken bijna iedere steen van alle gevels. Nu denk ik steeds aan wat zich vroeger in dat huis heeft afgespeeld. Het is maar een hoop stenen, denk ik dan. Is dat nu trutterig? Ja ja ja ik weet het: je geeft geen advies. Maar zeg even, is dit nu trutterig? Jij bent toch ook een mens? ‘.

Ik vertelde haar dat ik soms een kwartier een roos in mijn tuin kan bewonderen, dat ik een avond lang kan kletsen over hoe lekker ik gegeten heb, dat ik op een reis het landschap in mij opneem en daar urenlang in euforie mijn levensgezel mee verveel, en dat mijn hond (die ik af en toe achter het behang kan plakken) mij iedere ochtend weer ontroert door de uitbundige begroeting wanneer ik de gordijnen open doe.
Zij keek mij wat onzeker aan. ‘Vind jij dit nu trutterig?’, vroeg ik. Ik had iets gedaan wat ik zelden doe, in een werksessie iets over mijzelf vertellen en daarmee ruimte vragen voor mijn verhaal.

Na een stilte zei ik B. dat kleine dingen hun kracht nooit, maar dan ook nooit verliezen. Dat al deze kleine dingen al mijn gebeden in één keer bevestigen. Ik besloot met haar te vertellen hoe afhankelijk we zijn van vele zaken waar we geen controle over hebben, dat het aanvaarden daarvan een opdracht zou kunnen zijn, ook al leef je korter dan gedacht, en dat de aandacht voor de kleine dingen het leven op gang houden. Dat we dit ook nooit mogen vergeten. Ook al is het maar een hoop stenen.

Pieter Grimbergen (1959) woont in Diepenheim, is gek van Twente, gek van muziek en natuur en hangt stevig aan huis en haard. Na meer dan 3500 optredens als concertpianist is hij, door een tegenslag in gezondheid, coach geworden. Pieter werkt met mensen die te maken hebben met tegenslagen, die zich verwonderen over hoe alles er vandaagdedag aan toe gaat, over hoe mensen met elkaar omgaan, en hij is altijd op zoek naar wat ertoe doet.

 

Afspraak maken





×